to jest nowa strona w budowie, kliknij TUTAJ, aby wejść na obecną stronę fundacji
Twoje dziecko nie mogło doczekać się wyjazdu na obóz, a na kilka dni przed mówi, że jednak nigdzie nie jedzie? Już wiele razy spało poza domem, na nocowankach i zielonych szkołach, więc w czym rzecz? Możliwe, że właśnie dopadł je lęk przed nieznanym.
O warsztatach WenDo, na których można pogadać o tym, co na co dzień słyszysz, kiedy jesteś dziewczynką albo kobietą. O niemilczeniu i przemocy. O nauce wchodzenia na drzewa i tym, co może dać umiejętność obsługi wiertarki. Rozmowa z Agatą Teutsch, aktywistką, trenerką antydyskryminacyjną i prezeską Fundacji Autonomia prowadzącej Dziewczyńskie Centrum Mocy.
Dr hab. Danuta Duch-Krzystoszek, prof. Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie, i Kinga Lohmann, dyrektorka Koalicji Karat, są współautorkami raportu „Kobiety w Polsce w XXI wieku” [1]. Na podstawie badań socjologicznych, które przeprowadziły wśród dziewcząt i kobiet wybierających szkoły zawodowe, stwierdziły, że dużą rolę w podejmowaniu decyzji o edukacji i wyborze zawodu odgrywa otoczenie społeczne, w którym pewne zawody są akceptowane, a inne naznaczone przymiotnikami „żeński” i „męski”. Odnotowały także przypadki dyskryminacji dziewczynek, dla których drzwi niektórych szkół są zamknięte.
O radości z rodzicielstwa i o rodzicielskich lękach. O władzy rodzicielskiej i o mocy, którą mają dzieci. O specyfice relacji z córką i o sposobach na mierzenie swojego macierzyństwa opowiada Karolina Lewestam, autorka zbioru esejów Pasterze smoków. Rodzice kontra świat oraz Małej Księżniczki.
O terrorze rozwoju, społecznym konstruowaniu dzieciństwa i patrzeniu na dziecko jak na niepełnego człowieka opowiada socjolożka i antropolożka dr hab. Ewa Maciejewska-Mroczek.
– Pamiętam wywiad z młodym małżeństwem, które miało małe dziecko. Opowiadali o swoich relacjach, o tym, co kto w domu robi, i respondent powiedział, że pomaga żonie. Ona się obruszyła: „Jak to pomagasz, pomagać to może moja siostra! Ty powinieneś tak samo się angażować jak ja” – opowiada Małgorzata Sikorska, socjolożka z Uniwersytetu Warszawskiego.
Jeśli lekcje WF-u są urozmaicone, uczennice mają szansę znaleźć takie aktywności, które sprawiają im frajdę i dają poczucie mocy. Jeśli oceniane są za starania, nie za wyniki, mają większą chęć angażować się w zajęcia. Jeśli miesiączka przestaje być na tych lekcjach tematem tabu – dziewczyny lepiej zaczynają rozumieć swoje ciała i zamiast unikać ruchu, uczą się korzystać z jego dobroczynnych właściwości. A to tylko kilka z kilkunastu podpowiedzi sprawdzonych w praktyce przez trzy nauczycielki WF-u, którym zależy, żeby uczennice chętnie przychodziły na ich lekcje.
Zaburzenia odżywiania są coraz powszechniejsze. Według działającego w USA Narodowego Stowarzyszenia Anoreksji i Chorób Pokrewnych (National Association of Anorexia Nervosa and Associated Disorders) zdecydowana większość zachorowań występuje u dziewcząt i dziewczynek przed ukończeniem 18. roku życia. Około 0,9 proc. kobiet i dziewczynek może cierpieć z powodu anoreksji, a około 1,5 proc. z powodu bulimii. Szacunki dotyczące Polski są jeszcze bardziej niepokojące – anoreksja dotyczy około 2 proc. kobiet i dziewczynek. A nieleczona może przejść w anoreksję połączoną z bulimią. Skąd się biorą zaburzenia odżywania u dziewczynek? Jak można im zapobiegać? Co mogą zrobić rodzice, żeby pomóc córkom?
Lubiłaś lekcje WF-u w szkole? Twoja córka je lubi? Twoja mama je lubiła? To poruszające, że od dziesiątków lat wiele dziewczyn i kobiet ma podobny kłopot ze szkolnym WF-em. Opowieści o tych lekcjach to często historie o zawstydzaniu, lęku, poczuciu bycia gorszą, o nudzie i niesprawiedliwości. Dlaczego warto się temu przyglądać i próbować coś z tym zrobić? Żeby kolejne dziewczynki nie wpadały w pułapkę: „ruch nie jest dla mnie” i nie rezygnowały z szukania aktywności sprawiających im przyjemność. Bo to wpłynie na całe ich życie – może podkopać ich poczucie własnej wartości, zmniejszyć umiejętność współpracy w grupie, radzenia sobie z niepowodzeniami i odebrać coś bardzo ważnego: pewność, że ciało – bez względu na to, jak wygląda – jest super.
Sztuczny podział na aktywności dla chłopaków i dla dziewczyn, dyskomfort w szatni i na następnych lekcjach (bo nie ma czasu na prysznic), niepokoje związane z ćwiczeniem w czasie miesiączki, o których się nie rozmawia. Oceny, które dają poczucie bycia gorszą od innych. Brzęcząca w głowie myśl: „sport nie jest dla mnie”. Nadal wiele dziewczynek zmaga się z tym, z czym wcześniej zmagały się ich mamy. Biorą zwolnienia lekarskie i nie ćwiczą w ogóle albo chodzą na dodatkowe płatne zajęcia – i to dopiero na takich zajęciach jest fajnie. Bo może być fajnie. Powinno być fajnie. Na szkolnym WF-ie też!
O FUNDACJI
Oddolnie, siłami kilkunastu kobiet, powstała w Polsce niezwykła inicjatywa – Fundacja Kosmos dla Dziewczynek, która ma na celu wzmacnianie wiary dziewczynek w siebie i wspieranie ich rozwoju.
Narzędzia do marketingu online dostarcza:
Partnerem technologicznym jest:
INFORMACJE
KONTAKT
ADRES KORESPONDENCYJNY
Fundacja Kosmos dla Dziewczynek
ul. Kukiełki 7
02–207 Warszawa
REGON: 366883734
NIP: 9512433190
KRS: 0000669613
KONTO
mBank 04 1140 2004 0000 3302 7681 9132
© 2026 Kosmos Dla Dziewczynek. Wszelkie prawa zastrzeżone.
